Randstad irriteert beleggers met bonussen

Als men naar de ontwikkelingen van de laatste jaren kijkt lijkt het er sterk op dat met name de ‘kiftfactor’ prominent aanwezig is.  Zolang de koersen stegen, aandeelhouders beloond werden met steeds hogere dividenden en er ook nog op grote schaal aandelen teruggekocht werden, was de bestuursbeloning zelden een issue. Het beste voorbeeld om dit te illustreren is het verhaal Bennink/Numico: toen deze topman ruim € 80 miljoen incasseerde na de succesvolle verkoop aan Danone voerde alleen de VEB nog een schijngevecht. Natuurlijk sprak het brede publiek en de politiek er schande van maar de aandeelhouders stemden en masse in met deze regelingen. Het motto daarbij was: afspraak is afspraak en we zijn er zelf ook veel beter van geworden.   Wat de effecten van de overname op de andere stakeholders was liet hen Siberisch.

Hoewel, hoewel, wellicht is er toch sprake van een zekere kentering. Illustratief mag zijn dat zelfs Jack Welsh, jarenlang topman van General Electric en ooit de meest aanbeden CEO, inmiddels van mening veranderd schijnt te zijn. Zoals bij alles zal de tijd het leren.  Als straks de aandelenkoersen herstellen en de winsten, en daarmee de dividenduitkeringen, weer stijgen zullen we zien hoe oprecht de boosheid  van aandeelhouders op dit moment is. Om maar even een analogie uit het beleggersjargon te lenen: verontwaardiging in het verleden is geen garantie voor verontwaardiging in de toekomst….